Wat is dat toch voor verlangen, om iets aan het papier toe te vertrouwen, zodat andere mensen het dan kunnen lezen.
Ben ik niet veel te bang dat ze met mijn gedachten aan de haal gaan? Een mening erover hebben?
Wat wil ik ermee bereiken? Wil ik anderen werkelijk ráken? Ze anders laten denken?
Of wil ik schrijven alleen voor mezelf? Er zwermen zoveel verhalen door mijn hoofd, die willen er misschien uit. Niet om lezers te plezieren, maar om mezelf extra denkruimte te geven.
Ik wil dus schrijven. Ik doe brievenles, en volgde onlangs een schrijfcursus.
En roman gaat het niet worden. Een dík boek ook niet. De inhoud is al af, als flarden in mijn hoofd. Die steeds veranderen.
De titel staat vast. De vorm laat zich niet vinden. Maar het gaat er komen. Het is er al.