Over niet geleefde levens
Over wat had kunnen zijn
Over keuzes die wel, of juist niet zijn gemaakt.
Over sturing, perfectionisme, en gebrek aan lef.
Op de lagere school, werd er gezegd: “Die gaat bij het toneel”. Dat klonk heel aantrekkelijk. Maar verder dan rollen in musicals op school en in de kerk kwam het niet. Het bestond gewoon niet in mijn familie, in mijn hoofd, die route. Dat was voor anderen, maar niet voor mij. Toneelschool, kleinkunstacademie, ik wist niet eens dat het bestond….
Het was begin jaren ‘80, jeugdwerkloosheid. Ik moest worden opgeleid voor een baan met perspectief, waarin ik mijn slimme analytische beta-brein zou kunnen gebruiken. Het werd HEAO Bedrijfseconomie. Een traineeship bij de Postbank volgde, ik kreeg mijn opdracht op het Computercentrum. Een lange loopbaan in de IT volgde, eerst bij Postbank, die later opging in ING.
Vijftien jaar geleden, in een coachingstraject, kwam het échte besef dat ik niet de keuzes heb gemaakt die bij me pasten, én het besef dat dit leven eenmalig is. Ik zat vast – tenminste, dat voelde ik zo – in een IT rol bij een grote bank. Er kwam ruimte voor onvrede over mijn keuzes. Waarom was ik niet naar de Toneelschool gegaan?
Toen ik iets later 25 jaar in dienst was bij ING, gaf ik mijn knagende onvrede een vrolijke wending. ‘Ik bén actrice. Ik speel al 25 jaar de rol van IT-specialist in de langlopende soap ING’. En kennelijk deed ik dat geloofwaardig, want ik deed het immers al 25 jaar. Deze gedachte gaf me plezier, en tijdelijk wat rust.
Toen ik 5 jaar later de bank verliet met een reorganisatie, framede ik dat als: ‘Ik word uit de serie geschreven! Maar ik ben niet dood, dus ik kan altijd nog terugkomen.’ Ook die gedachte maskeerde de onvrede. Ik ben nooit meer teruggegaan. Ik ben direct daarna wél improvisatietoneel gaan doen. Heerlijk om te spelen.
Toch bleef het zeuren en knagen, dat gevoel van gemiste keuzes. Hard genoeg om er een beetje last en chagrijn van te hebben, maar net niet hard genoeg om écht te onderzoeken wat ik had gewild en wat er nu nog bij te sturen was. En wat mijn éigen rol is geweest bij die keuzes.
Pas toen we met dit project begonnen, inmiddels mijn derde serie Brievenlessen, kreeg ik het idee om die “Niet geleefde levens” onder de loep te nemen. Het proces was veel soul searching. Het speelde zich vooral af in mijn hoofd, en bij vlagen schreef ik flarden van die hersenspinsels op.
De waarde van dit project zit voor mij dan ook in dat proces. De presentatie die ik hiervan heb gemaakt, maakt zichtbaar hoe ik als kind “speelde” en naar de toekomst keek. Ik schreef er teksten bij, waarin ik onderzoek hoe realistisch die toekomst voor me zou zijn geweest, wat me daarin heeft beïnvloed en belemmerd.
Het graven in mijn oude foto’s en spullen bracht ook heel dankbaarheid over wat er allemaal wél is geweest. En het besef dat ik, hoewel niet volledig, al die levens toch ook wél heb geleefd. Ik wás het allemaal. De actrice, de kunstenaar, de schrijver, de zuster, de huisvrouw (wel een slechte, godzijdank), de kapster en de muzikant.
Alleen de bruid. Die was ik nooit. Toen ik de bruidsjurk van mijn moeder zocht, kwam ik ook onze doopjurk tegen. In de doopjurk kwam ik het dichtste bij de Bruid, in een prachtige lange witte jurk 😊
De Schrijver
De Actrice
De Muzikant
De Kapster
De Huisvrouw
De Zuster
De Kunsenaar
De Bruid
